Sanatevi’ne Tahliye, Hamsiköy’e Beton

Ganita Çay Bahçesi denizin hemen üzerinde. Trabzon’a geldiğimde uğramadan geçemediğim yerlerden biri. Burası aynı zamanda Trabzon’un kültür ve sanatına yön veren buluşma noktalarındandır. Her zamanki yerimizi alıyoruz, çaylarımız geliyor. Önce çayın kokusu, hemen ardından denizin kokusu vuruyor yüzümüze. Bir süre sağdan soldan konuşuyoruz. Sonra laf dönüp dolaşıp Trabzon Sanatevi’ne geliyor.

2007’den beri kullanılan binanın kısa süre içinde boşaltılması isteniyor. Gerekçe, yapının Trabzon Üniversitesi Yabancı Diller Bölümü’ne tahsis edilecek olması.

Sanatevi’nde geçen yıllar içinde oyunlar sahnelendi, sergiler açıldı, çocuklara ve gençlere eğitimler verildi. Uluslararası Sanat Günleri bu yıl 16. kez düzenlendi. Haziran ayındaki açılış konserini Trabzon Üniversitesi Devlet Konservatuvarı öğrencilerinden oluşan Ala Ensemble verdi. Üniversitenin öğrencileri o sahneye çıktıktan iki ay geçmeden binanın yine aynı üniversitenin ihtiyacı gerekçe gösterilerek boşaltılmasının istenmesi işin tuhaf yanı.

Üniversitenin yer ihtiyacı olabilir. Buna kimsenin itirazı yok. Fakat çözüm neden yaklaşık yirmi yıldır sanat için kullanılan bir binayı elinden almak olsun? Üstelik yapı yakın geçmişte kamu kaynaklarıyla restore edildi ve yeniden kültür sanat çalışmalarına açıldı.

Sanatevi kusursuz mu? Elbette değil. Eleştirilecek yanları vardır. Ama bir kurumu eleştirmek başka, binasından çıkarmak başka. “Sanat binaya bağlı değildir” demek de kolay. Prova yapılacak salon, resim asılacak duvar ve çocukların çalışacağı bir atölye bulunamadığında bu sözün pek karşılığı kalmıyor.