Oyyy Rize! Haydi gidelim haydi!

Mademki Özgür Özel Rize’de geniş bir kucaklaşma ile karşılandı, fırsat bu fırsat iki hafta önceki Rize gezimizi yazayım.

Büyük kızım Mercan ile Rize’de ana ve baba köylerini ziyaret etmiş ve şimdi hayatta olmayan ablam Kadriye (Turna) ile bütün çevreyi dolaşmıştık. Küçüğü (küçüğü dememe bakmayın) Meryem bastırıp duruyordu, haydi gidelim haydi! Milano’dan her hafta denetim, bilet aldın mı, otel ayarladın mı, araba ayarladın mı... Kopenhag’dan en küçüğü Bulut da “Geliyorum” dedi.

Daha önce Trabzon’a uçuyorduk, tabii bu kez Rize-Artvin Havalimanı’nı seçtik. Yerel yapı özelliklerine sahip şirin bir havaalanı. Oteli de Rize’de bize katılan, baba tarafından büyük kuzenden miras küçük kuzen Ramazan Bursa ’nın önerisi üzerine Derepazarı’na yakın Zümrüdü Anka olarak seçtik. (İşleten de uzaktan akraba çıktı! Otel ilkokuldan yenilenerek otele dönüşmüş, şirin bir yer.)

Ana köyü Varangoz’da (Fıçıcılar Mahallesi) kahvede sohbet... Köyün hali, gidenler kalanlar... Ha bu kimdur da, diyenler... Yaş ilerleyince köye dönenler... 2.5 yılım bu köyde geçti, önce cami odasında 1, 2, 3, 4, 5. sınıflarla ortak ders (İzmirli öğretmenimiz!), ikinci yıl köye yapılan okula devam. Sonra İstanbul. Okulum yenilenmiş tabii. Klasik ziyaret yerlerimden biri hâlâ çalışır vaziyetteki su değirmenini tavaf. Varangoz ile bu yılki tanışmam Havaş otobüsünde oldu. Nereye, Varangoz’a, çimlerdensun da, Turnalardan, Huriye anam... Sus sus hepsini bildum, sen ekranlara çıkan gazeteci Orhan değil musun? Bizim köyün kadınları müthiş!

Sonra baba köyü Maltepe (Hos)... Yine kahvede sohbet. Cami çevresi tamamen, soyadı Bursa, Bursalı olan ailelerle dolu. Çaylar, sohbetler... Çoğunun bir ayağı tabii İstanbul’da vb. Hepsi, “Nerede eski köy” diyor.